Regał ustawiony bokiem zamiast parawanu to rozwiązanie, które działa tylko wtedy, gdy ktoś świadomie zaplanuje jego proporcje, obciążenie i dostęp. Najczęstszy błąd polega na tym, że ludzie kupują zwykły regał, stawiają go prostopadle do ściany i dziwią się, że mebel chwieje się, przewraca albo całkowicie zasłania światło. Zanim cokolwiek ustawisz, zmierz szerokość przejścia, które ma zostać po obu stronach. Jeśli po każdej stronie nie ma co najmniej kilkudziesięciu centymetrów wolnej przestrzeni, regał zamieni się w przeszkodę, a nie w subtelną przegrodę.
Po ustawieniu podparcia oprzyj się całkowicie, rozluźnij brzuch i policz do dziesięciu. Jeśli musisz napinać mięśnie, żeby utrzymać pozycję, podparcie nie przejmuje pracy — najprawdopodobniej jest zbyt twarde albo zbyt płaskie. Dobrze dopasowane podparcie pozwala rozluźnić dolne plecy bez zapadania się w fotel. Drugi test: unieś lekko barki i opuść je. Jeśli w dolnej części pleców coś się przesuwa lub poduszka ucieka w bok, znaczy to, że nie jest ustabilizowana i będzie się przemieszczać przy każdym ruchu.
Jeśli nie możesz zmienić miejsca pracy, sięgnij po rozwiązania punktowe. Podkładka pod nadgarstki nie nagrzeje powietrza, ale ograniczy kontakt dłoni z zimnym blatem. Rękawki bez palców sprawdzają się lepiej niż rękawiczki, bo nie blokują pracy palców. Ciepły kubek trzymany obok klawiatury to nie zabobon — para wodna podnosi lokalnie wilgotność i temperaturę wokół dłoni. Uwaga na podgrzewane maty: ustawione za wysoko przesuszają skórę i powodują pieczenie, a nie przyjemne ciepło.
Oparcie kuchennego krzesła zwykle jest krótkie i sztywne. Tu pomoże wałek lub poduszka ledźwiowa umieszczona w dolnej części pleców, na wysokości naturalnego wygięcia kręgosłupa. Przywiąż ją do oparcia lub oprzyj o nie tak, by nie przesuwała się przy zmianie pozycji. Uważaj na popularny błąd: podkładanie poduszki zbyt wysoko, pod łopatki. To wypycha barki do przodu i po kwadransie pojawia się napięcie w karku. Wałek ma wypełniać lukę w dolnej części pleców, nie podtrzymywać całych pleców.
Uważaj na głębokości i wysokości. Szuflada pełna po brzegi przestaje być użyteczna, bo wyciągnięcie czegokolwiek z tyłu wymaga wyjęcia wszystkiego z przodu. Zostaw około jednej czwartej pustej przestrzeni i nie układaj rzeczy warstwami. Jeśli coś musi leżeć na czymś innym, to znak, że kategoria jest za szeroka. Płaskie przedmioty, jak instrukcje czy paragony, trzymaj osobno i regularnie przeglądaj — papier gromadzi się szybciej niż cokolwiek innego.
Gdy siedzisko jest za wysokie, nie zawsze trzeba wymieniać mebel. Wystarczy podnóżek o wysokości równej różnicy między zmierzoną długością podudzia a wysokością siedziska. Podnóżek powinien być stabilny i mieć płaską powierzchnię — zwykły stołek lub kilka sztywnych książek ułożonych równo też zadziała, byle nie przesuwały się pod stopami. Gdy siedzisko jest za niskie, można je podnieść podkładkami pod nogi krzesła, ale tylko wtedy, gdy konstrukcja na to pozwala i mebel pozostanie stabilny. Podkładanie czegokolwiek pod krzesło na śliskiej podłodze to proszenie się o upadek.